“Düşünmek, icabete hazırlayan bir yakarıştır.” der İbn Sînâ… Düşünceyi söze vurmak ya da yazıya koymak ise yakarışın bir ifadesi. Bu kitapta yakarış, sözün eşiğinde dile gelmiştir; tüm samimiyeti ve ihlâsıyla… Sözün eşiği, ümidin eşidir; çünkü bir yerde söylenecek söz var ise, hâlâ ümit var demektir; s-öz-den, dolayısıyla öz-den yeşeren bir ümit… Sözümüz, ümidimizdir…
İyiliğe yönelen de kötülüğe yönelen de onun için gerekçeler bulur. Bütün mesele ilk yöneliştir. Hayat her zaman girdiğimiz yolun doğruluğu için sebepler üretmemize yardım eder.