Ezgi
@Katyaa
Kendinle konuşmak için bir dilin olmalı.
Karasu'yu 1000kitap İstanbul okuma grubu sayesinde Gece romanıyla tanıdım. Bu grupta birtakım Karasuseverler yapılanması oluşmuştu ve ben de sonradan aralarına bir hevesle girdim. Zoru okumak, sınırlarımı genişletmek ve bunu böyle bir grupla okuyup konuşacak olmaktı sanırım hevesimin sebebi.
Kitaba gelince; Gece'de yazarı tanımamış olmamdan dolayı yaşadığım şaşkınlık yerini Karasu'nun beyin akışına kapılma gerekliliğini bıraktı.
İPUCU İÇEREBİLİR.
İlk baştaki "Ada" öyküsü Andronikos'un tek başına bir adada inanç kavramını sorgulaması üzerine kurulu ve öykünün anlaşılır bir kurgusu var.
Anlaşılır bir kurguyla ilerleyecek sanırken "Tepe" öyküsüne geçince beynim tepeden ırmağa, bataklıktan tapınağa, Bizans'tan Roma'ya doğru yolcuğa çıktı. Mekan ve zaman kavramını bulmak için çok uğraşmadım Gece'deki deneyimlerimden ötürü.
Bu öyküde İokim olaylar karşısında ne kaçabiliyor ne de kaçan Andronikos'un yanında olabiliyor.
Öyküde geçen Doğulu mimarın masalı gibi "Korkusundan, o tek bir kez yan yana gelebilecek iki taşı bile yan yana koyamadan ölen" insan mı olmak lazımdı? "O iki taşı yan yana koyabilseydi o mimar, ömrünü hiç değilse bir parçacık daha az harcamış olmayacak mıydı?"
İokim'in düşünüp sorgulamalarının son durağı "...Yoruldum. Tanrı canımı almayacak mı daha?" oluyor.
İşte her şeyin farkında olan günümüz insanını anlatan bir öykü. Sorgulamalar arasında sıkışmış fakat sonunda yorgunluğa giden bir yol tepenin inişleri ve çıkışları.
Zamanın koşulları, adamları değiştikçe değişen doğrular belki de en büyük sebebi bu sorgulamaların.
Dutlar kısmına geçince bir önceki bölümden daha anlaşılır. Ve sonunun umutlu oluşu beni mutlu etti.
Karasu okumalarıma devam eder miyim bilmiyorum ama zor olsa da kendini okutma isteği oldukça fazla bir yazar. Çözülmesi gereken bir bulmaca
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hangi düşüce yalnız bizimdir? Bir şeyi bir başkası bizden önce söylediği zaman, onun başka birinden yararlanmadığı söylenebilir mi?
Kendini duymak, gücünü sınamak, istediğini yapmağa gücü yetebileceğini anlamak için güç yoldan gitmek, iyidir, gereklidir. İnsanın, gerçekleşmesini istediği bir işe önce kendi benliğini koşması, işe önce kendinden başlaması gerekir.
Düşüncenin sınırlarını çizen, öteden beri çizmiş olan birtakım kavramlar var.
Öfkeyi atıp bir şeyler yapmak. Bu bir şeyleri, hâlâ, çiçek yetiştirmek kalıbı içerisinde düşünüyor.