o ağaçlar kasvetli bir ormanda devrilmişti
gün geceden sıyrılıp yaşama erişmişti
dostluklar vuslatlar hayaller umutlar bir bir
belki bir adamın kuruntusuydu kim bilir
anlatmak için yazmıştı yüz bin yıl bir romanı
terk edilmişti zaman acıydı kahramanı
anılar kalemler kâğıtlar gözyaşları bir bir
belki bir adamın kuruntusuydu kim bilir
başlangıcı olanın elbet gelmişti sonu
her şeyi unutmuştu oysa unutmamıştı onu
ölümler ölümler ölümler ölümler bir bir
belki bir adamın kuruntusuydu kim bilir..