İnsan ruhundaki derinliği masumluğu kaybetmemeli.Cünkü kaybettikçe vahşileşiyor bunu görmek çokda zor değil.Bunuun en büyük sebebide düşenmemek bence.Nasıl mı?Bir şeylerin sonucunu düşünmüyor insan.İyi,doğru,güzel ne bunları unutuyor,incelikten yoksun oluyor bir zaman sonra.Kendi doğrularını sınırlarını unutuyor ve her şeyi yapabilecek noktaya geliyor.Düsüncesizlik..bu ruhsuz kişiler, ruhsuz sohbetler ürkütüyor beni,en kötüşude bende onlar gibi olur muyum korkusu,ama insan kendini bilirse eğer öyle olamz.Bu düşüncelerden uzaklaşmanın yoluda ara ara kendi özümüze yolculuk yapmak yapaylıktan uzaklaşmak, doğaya çıkmak gerçek anlamda nefes almak.. Doğa iyi bir ilaçtır.
"Bir öğretmen bir sabah bir öncekine göre yirmi, otuz çocuk daha kırbaçlamışsa,bunun çok iyi bir eğitim olduğunu söyleyip alkış mı tutacağız?altı çocuk evet altı çocuk versinler bana dünyanın en iyi eğitimcisinden daha iyi olduğumu göstereyim.O kadar kalabalık çocukla ne yapılır?hiç."
"Bir at huysuzsa hiçbir eğitim yöntemi onu uysallaştıramaz.İnsanlarda böyle:Bir çocuğun mayası bozuksa hiçbir okul buarada özel bir okul da onu doğru yola iletemez.Bir de iyiyse, hiç korkmayın hiçbir şey bozamaz onu."