Bir hayatın dağılması için yapılan şey kadar, bir hayatın toplanması için yapılmayan şey de onun boynuna vebaldi sanki.
Dünyadaki bütün ırmaklar kendi yataklarında akmadığı sürece huzur bulamayanlardandı.
Her şeyin mükemmeline karşı sevk-i tabii içinde akan ruhu, ancak kusursuzluklar içinde dinlenebilirdi.
Yaradan kusursuz kurmuştu endazesini, yaradılış mükemmeldi. Ama kul kısmı dünyayı eğriltmekle kalmadığı gibi bu eğrilikten dolayı rahatsızlık da duymuyordu.