Seni tanıdığım ilk günden beri vazgeçmedim senden .
Aynı şeyleri istiyorduk .
Aynı şehir ,
Aynı huzur ,
Aynı yatakta sana sarılıp uyumak . Şapşalca şeyler bazen .
Ve ben ilk defa birinin kokusunu istedim , İlk defa birinin ellerini avucuma alıp parmaklarıyla oynamayı,
İlk defa sabah uyanırken , 5 dakika daha uyumak için nasıl direniyor diye merak ettim .
Ve ilk defa birinin nasıl uyuduğunu .
Her gün katlanarak arttı bunlar .
Seni neden sevdiğimi hiç anlamadım ben .
Çok sebep vardı belki ama hiç benim değildin .
Bizim aramızda hep bir 3.kişi vardı .
Hep konu bir başkasıydı .
Sen ve ben hiç biz olmadık .
Mutlu olmamız için sadece bu engel varken sen hiç kendini benimle düşûnmedin .
Sonra iki günlük insanlar tanıdın canımı yaktın .
Hep dayanmaya çalıştım hep bekledim . Ama sen hep gittin .
Gerçekten mutlu olabileceğimizi anladığın anlarda hep arkadaşız dedin .
Oysa 3.bir kişi yoktu ve ilk defa uyuyordum rahatça .
İlk defa başka birini düşündüğünü düşünmeden koyuyordum kafamı yastığa .
İlkdefa kıskanmıyordum , hala biz olmayı bekliyordum.
Ama sen bunu anlayamadın .
Şimdi yine biri var bu da bitecek belki , bilmiyorum .
Mutlu olman canımı yakıyor çünkü ben sürünüyorum.
Ama keşke istediğim gibi sevebilseydim seni .
O iki günlük insanları sevdiğin kadar sevebilseydin sen de .
Keşke , sarıldım sana dediğimde sende sarılsaydın bana .
Sana dokunamamak canımı her yaktığında ,
Sabret bir gün yanımda olacaksın , Mesafelerin bir önemi yok diyebilseydin . Ama olmadı .
Şuan bunları başkasına hissediyorsun . Hiç tanımadığım birinin yerinde olmayı istemek ne kötü 🥀🍷