Alıntılarım okuduğum kitaplarda altını çizdiğim yerlerdir. Geri dönüp sonrasında tekrar bakabileyim diye. Kişilik ve duygu durumu analizlerinizi kendinize saklayın lütfen ;)
"Ne kadar zavallı bir varlık insan!" diye düşündü yüreğinde. "Ne kadar çirkin, ne kadar hırıltılı, ne kadar çok gizlenmiş utançla dolu! Bana derler ki, insan kendini severmiş: Ah, ne kadar büyük olmalı bu öz sevgi! Ne kadar çok aşağılama var karşısında!
Ayrıca belirsizdi de... Ne kadar çok öfkelenmişti bize, onu iyi anlamadığımız için! Ama neden daha açık konuşmuyordu? Ve kabahat bizim kulaklarımızdaysa eğer, bizlere neden onu iyi duymayan kulaklar verdi? Eğer pislik var idiyse kulaklarımızda, peki!
Kim koydu o pisliği oraya?
Onu bir sevgi Tanrısı diye öven, sevginin hakkını yeterince vermiyor demektir. Bu Tanrı aynı zamanda yargıç da olmak istemiyor muydu? Oysa seven, ödülün ve cezanın ötesinde sever.