Ve kadın kusura bakmadan gitti
Yine de güçlüydü, huzuru tatmadan gitti
Gözünde ufak bir yaş, sele büründü tahminen
İçine attı kadın, kızmadan gitti
Ve kadın, ses etmeden gitti
Hayallerini ateşe verdi, söndürmeden gitti
Yüzünde ufak bir dert, kederdi tahminen
İçine attı kadın, hiç üzmeden gitti
Asla beraber olamayacağız.
Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız.
Aynı masada oturmayacağız.
Hatta aynı şehirde bile oturmayacağız.
Belki bir gün son kez görüşeceğiz.
İkimizde bunun son olduğundan habersiz.
Son kez el ele gezeceğiz.
Belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi.
Yine beraber planlar yapıp tutamayacağımız son sözleri vereceğiz birbirimize.
Ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün.
Sonra aramıza şehirler girecek.
Hiç karşılaşmayacağız.
Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek.
Sonra da belki birimiz öleceğiz.
Diğerimiz hiç bilmeyecek.
Gözlerinde hayal kurup,
Sözlerinde mutlu olmaya.
Kokunu içime çekip,
Nefesinle hayat bulmaya.
Seni çok seviyorum deyip,
Sımsıkı sarılmaya çok ihtiyacım var.