} Ölüm bir insanı hayattan alıyor, Ama özlemini, seveninin kalbinden alamıyor. Bazı insanlar ölmez. Sadece gözden kaybolur. Bir dua arasında bir ezan vaktinde, gecenin en sessiz yerinde yeniden düşer insanın kalbine. Özlemek ne tuhaf şey? Bir daha sesini duyamayacağını bilip, yine de her kalabalıkta onu aramak. Bir fotoğrafa uzun uzun bakıp “Keşke bir kez daha” diyebilmek. İnsan en çok da yarım kalan cümlelere ağlıyor. Söylenemeyen “kendine iyi bak”lara. Sarılmadan geçen son günlere. Bir daha dönemeyecek olanlara. Ama sevgi garip bir mucize. Toprağa giren bedeni alıyor hayat, fakat kalpteki yerini alamıyor hiçbir ölüm.
Rabbim ahirete göçen sevdiklerimize rahmet, onların hasretiyle yaşayan kalplere sabır versin. 🙏🏻🥀
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
} KUTUP YILDIZI VE GÖKYÜZÜ MASALIDuygu ve Düşünce
Boşluk dediğimiz her nokta, aslında bizim kendi içimizde hapsettiğimiz, yerini bile asla ve asla saklayamayacağımız upuzun bir hikayedir. Kimine göre kör noksan, kimine göre adsız ve köşe bucaksız ıssız bir yer. Bazı anların kıymeti beraberlikte tamamlanırken, bazı yaşanmamışlıkların üzerinden teğet geçtiği kutup yıldızları kadar bağımsız olmanın işaretidir. Oysa ne çok istek biriktirmişiz içimizde, haykırmaya heveslendiğimiz o bahar dallarını birer birer filizlendiren rüzgara karşı dans eden kuşlar.. İnsan içini ferahlatan doğa güzellikleri.. Yolculuklarda ağırlaşan o insan zihni kalabalıkları.. Şehrin tam orta göbeğinde haykıran serçeler gibi.. Yükleniyor yine umutlar, hüzünler, ve adını koyamadığım onca şey. Yeniden yeşeren yapraklar, çicekler bahara ahenk veren filiz tohumları. Bir merhaba neyi değiştirir bilmem ama; avaz avaz burdayım diyenler sizlerede selamlar olsun. Yüzlerdeki o muhteşem tebessümler ışınlanıyor yine kutup yıldızlarına doğru ışıl ışıl parlayan gözlerle.. Belki de en güzel tutku. Gökyüzününde sırrı bu olsa gerek? Bazen umut arayışında, bazende bir yükseliş olabilir. En çokta her baktığımızda kalbimizdeki o sevgiyi her daim yüceltmek oluyor diye düşünüyorum. Çünkü bazen illa bir insana değil de , ona bakıp içini her açtığında sessiz sakin ama iyi bir dinleyici olabildiğince kendini ona daha yakın hissediyorsun. Yani demem o ki gökyüzü de kutup yıldızı da senin masalın. Masalını ve hayallerini ihmal etme. Bu hikayede en çok yakışan iki dost olarak gör. Onlar incitmez, üzmez aksine yanında kalmayı tercih ederler. Dokunulmasa da, değer dediğimiz çoğu durumların aslında bizlere daha yakın olduğunu söyleyebilirim. Gökyüzü ; rengini tamamlayan muhteşem bir ışıltı. Kutup yıldızı, ise çok uzak diyarlarda kalmış kendi benliğinde bir gezegendir benim için.
Hayallerde güzeldi yaşanabilseydi,Duygu ve Düşünce
} içimi kemiren duyguların, zaman zaman akışına bırakmak bile gelmiyor içimden. Ne yöne dönsem, hep bi kırıntı, bi üzüntü bu düşüncelerden kurtulmak istiyor ruhum, ama hep bir çıkmaz sokak içinde edinemiyorum bir yer. Yarım kalan her hikayenin, ne kadar derin yara izi olduğunu her geçen gün daha çok ruh çöküşüne dönmesine sebep olmasına şahidim. Bedenin, dik oluşuna, beynin dışardan gelen seslere karşı sağır mod’a geçişini, her şeyin olup bitimine karşın, göz önünde bulunan kendi şahs kişiliğin kaybolmasına, neyin seni mutlu veya mutsuz edeceğini bilmeksizin, hayatın güzelliklerini bir zaman sonra kendi beyninde yok etmek, insanı aciz kılmaz. Aksine sessizlik ister çoğu zaman. Vuslatı göğe yakın her ruhun içten içe kendini haps etmesidir. Hayallerde’ mecaz anlam taşır. Çünkü gerçekleşmezler. Hep yarım hep yarım..
YAZ’IN SESSİZ ÇIĞLIĞIDuygu ve Düşünce
} Haznin başladığı, müzik ve kuş sesleriyle yankılanan seslerin insan içindeki durgunluğu sezen ince bir çizgi gibi devam eden yolcuğun ne kadar derinde olduğunu kanıtlar. Derinleri aşmak isterken ; neyin nerde olduğunu bilmeksizin karşımıza çıkan her engelin aşabileceğimizi ummakta insanı yıkıma sürükler. Bazen istemsizce de olsa bahara ahenk veren güneşin doğuşunu seyreder gibi , yeşilimsi doğanın içinde kayboluşunu andıran bulutların altında kendini gösteren o küçücük ağaçların boydan sıralamasına aldanan insanlar kadar kaygısız olmanın, dinmeyen yaşamların, hayatların upuzun akışına seyreder gibi devam etmenin yolu, nefrin tam ortasında kendini hapsetmek adına, haykırmaya ve mücadelene devam etmek adına her bi sokağında serzenişlerin var olduğunu görüyorum. Hani şair der ya : *Anılar insanın vücudunu içten içe ısıtan şeylerdir. Aynı zamanda lime lime de edebilirler.” Kıssası kısas yaparsak ; Özlem ve hüzün. . Çok değerli bir cümle aynı zamanda. İnsanın kendini ifade edebildiği en doğru cümle diyebilirim. Kendi içinizde, kendinize hapsolmayı kabul etmek yerine, içinizdeki o sessiz çığlığı dışarıya yansıtmayı deneyin. İlla ki her şeyin bir çözüm yolu vardır. Ben içimde yaşamayı severdim eskiden. Bir zaman sonra farkettim ki kendi kendimi kül etmişim kendi içimde.
~
🎐’
~
} Evet bu muazzam yaşantı her gün birer birer güzelliğini, sanatını ortaya koymuş her mimarın hikayesini ele almış ister avrupa yakası olsun ister anadolu. Buram buram kokuyor adım atılan her sokaklarına. Haykırıyor bahar dalları, çiçekler gibi. Yazgısı elindeki sazla derde düşen adamların, türküleriyle, ağıtlarıyla, en çok ezgileriyle birlikte umut veren yürekleriyle avaz avaz haykıran tabiatın içinde bulunan bütün güzellikleri tüm dünyaya karşı duyarlı olan tüm dostlara gelsin ve armağandır her biri bu topraklara bu evlatlara bu canlara. Bazı insanlar için mükemmelin ötesi deriz ya cidden öyle olabiliyor bazen. Kelebekler, kuşlar, kediler ve köpekler ve sayamadığım tüm canlılar sizlerde bu tabiatın en zengin varlıkları olarak bilinirsiniz. Olayın akışı, hayat boyunca devam eden kargaşalardan ibaret değildir. Minik bir tırtılın kelebeğe dönüşü mü gibi?
____
🎐’💫
____