Hangi mevsimin koynunda saklanır aslın bilemem.
Hangi lisana döksem anlaşılır ki feryadım?..
Gözlerim acının sürgününde kalbimi parçalayarak ezen
Solgun gölgenin sürükleyişinde ...
Bir derbeder yokuşlarda heyelanlar yürüdüğüm yol boyunca
bir çığlık yükseliyor sesimden se(n)sizliğime..
Kıyametler Kopuyor, mahşer günüdür yüregim
Boğazımı yırtarcasına susuyorum
Sustukça, boğuluyorum...
Aşiyana bir yüz imgesiyle kayıyor gökyüzü
İçtensizlik duyguların bağışladığı ruhlara
gözlerim de ateş çukuru bir kızgınlık…
en kavruk yalvarmalarımı gömdüm gecenin serinliğine....
Bir damla düşüyor alfabeme, sırılsıklam oluyor harflerim.
Solumda sancıyan acının adıydı mutluluğumun yetimliği …
Birşeyin tek şey o'nun adına dualar kurarken ellerim, dilimi unutmuştum feryad’ın gölgesinde…sahte hayatın tek sahici yüzüydü o!..
Mutluluğumuzun yetimliği yara almasın diye kelimelerimle örttüm garipliğimi ve garipsedim bu yeni hayatı....
Ve tek gecelik aşklar uğruna hayatla savaşımda..
Ebû Cehil’in cehaletinde kalan ruhlarınızı alıp gidin! masumluğumuzu kanatmadan, ezazilin koynuna…
SYN