Yuvasına dönen kuşlar, semaya uzanan ağaçlar, yağmur taşıyan bulutlar ve hafif esen rüzgar, biten günün dilinden, seslendiler bir akşam vaktinden.
Dediler ki: Anlatma kalbini anlamaz kimseler seni. Anlattın anlamadılar değil mi? Kalabalıklar içinde yalnız kaldın; dünyadan dönerken, bir akşam vaktinden.
"Bir gün uyandığında, yapmayı isteyip de yapmadığın şeyler için zamanın kalmadığını fark edeceksin, " diyor Paulo -Coelho. Hakikatli bir cümle değil mi?