Bir zamanlar "sen" dedin ya,
O kelime bana umut sandı,
Meğer dudaklarında geçiciymişim,
Kalbinde çoktan yer ayrılmış bir başkası vardı.
Sen hâlâ onu unutamamışken,
Beni nasıl sevebilirdin ki gerçekten?
Ben ellerini tutarken,
Sen onun adını düşlüyordun sessiz gecelerden.
Ben neydim sana?
Bir oyalanma belki,
Geçsin diye acın,
Ben yanarken küllerinde, sen başkasını özledin gizlice.
Eksik olan ben değilim aslında,
Senin kalbin çoktan doluydu bir hayalle,
Ben sadece yer bulmaya çalıştım
Başkasının hatırasıyla yarışa girmiş bir yürekle…
Aynaya her baktığımda soruyorum şimdi:
"Ben neden unutulmaz olamadım?"
Oysa ben seninle geleceği kurmak isterken,
Sen hâlâ geçmişin ellerindeydin… sıkı sıkıya, vazgeçemeden.