kendini bir çocukluk arkadaşın gibi -ne zaman böyle sevmeye başladığını hatırlatmayacak bir doğallıkla- sevebilmeyi öğrendiğinde başka birilerinin yanında yerinin ayrılmasını beklememek. büyüdükten sonra bunu öğreneceğimi bilsem yan yana yürüyemediğime üzüdüklerim pek az olurdu