KENAN ERKSİZ
@Kerksiz
3 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
KIYININ ARDI 2
Hiç anlatamadığım hüznümü anlatamayarak çoğalttım.
Anlatsam.
Anlatsam ve sen de yanlış anlarsan.
Hüznüme yer kalmaz ve de anlamayışına.
Öyle kalabalık ki kalbim; hangi cesedi nereye gömdüm bilmiyorum.
Bilsem.
Bilsem ve sen de dalga geçersen.
Kalbime yer kalmaz ve de insafsızlığına.
Ruhum, bedenimden nasıl çıkacağını öğrendi.
Hüzünden.
Hüzünden ölürsem ve sen de beni hissetmezsen.
Toprak bir anne gibi kucaklar beni, senden.
Boğazımı sıkıyorsun hayat.
Yeter.
Yeter öldüm, yaşayacak mecali göremedim ben.
Ah bir bilsen.
Bilsen sevmek kıyıdaki umudu nasıl büyütüyor.
Fazla büyürse kıyıdan düşerim onu da biliyorum.
Sıkma artık boğazımı hayat
Ben öldüm zaten sevilmeyerek.
Ruh bir kere veda edince bedende hırsızlar gezer.
Beni kıyıdayken iterek öldürdüler.
Toprak oldum kıyımla beraber.
Toprak olursam.
Toprak olursam ve sen de unutursan beni.
Üzerimdeki gülü soldurmak için yine yaşarım ben.
bir çift göz
Keşkeyi pişman eden bir gün.
Gökyüzünde toplanmış yine günahlarım.
Anlaşıldı; birazdan günahlarım saçlarıma akacak.
Ben kimse yokken mutlu olan tek çoğunluktum.
Bu kadar büyük bir kalabalık bu kalbe nasıl sığacak ?
Kirpiklerimden süzülen rüzgarın, günahımın, vazgeçişimin hatırlatmasıyla kendimdeyim şimdi.
Yokluk hiç bu kadar çok olmamıştı.
Cebime doğru baktım.
Anladım yine; bu kadar yokluk cebime sığmayacak.
Keşkemin günahını hissettim saçlarımda.
Her damlada daha da üzüldüğümü fark ettim.
Bu çok büyük bir günahın hissedilişiydi.
Umut mu ?
Onu tanımadım, yüreğim tanımayacak.
Ama umuttan çaldığım gülümsemem var şimdi.
Her güldüğümde aşkı yüreğim hatırlayacak.
Bir çift göz belirlenecek kalbimde.
Ve ben o gözlere uçsuz bucaksız bir derinlikte bakacağım.
İçimdeki yanan yangını belki görür diye.
Belki görür de ağlar benim halime.
Ve şimdi gerçeği anladım.
Benim yangınımı günahım değil, bir çift göz söndürecek.
Bilmiyorum
Ah ölüm..
Bilmiyorlar kaç kez öldüm.
Bir satır daha ekle diyor karanlığa yalnızlığım.
Bir acıyı daha kaldırabilir miyim, bilmiyorum.
Bu ne soğukluktur yüreğim; yazın sıcaklığında hissettiğin.
Yavaş yavaş insana olan inancımı kaybediyorum.
Bu da ölümdür, bilir misin yalnızlığım ?
Gemimi bağlamayı unutmuşum durmadan yanlış sevgide yüzüyor.
Durmadan hançerleniyorum.
Kimdir, neyin nesidir, bilmiyorum.
Ah ölüm..
Bilmiyorlar kaç kez gömüldüm.
Üzerimdeki gülden kopart bir hatıra.
Ekle bir sayfaya durmadan huzur kokarım, biliyorsun.
Yakından tanı beni
Oturmuşsam konumunu bilemediğim bir bankta.
Ve kimse görmemişse beni, soluk gibi durursam uzaktan.
Yakından tanı beni.
Uzaklarda olmaktan sıkıldım.
Beni anlayan, bana yaklaşan rüzgardan başka kimse değil ki
Uzaklarda düşleme beni.
Hayal et işte; kıyındayım senin
Çek işte kendine; böyle yaşam sürülmez ki
Terk etmişse sevdan beni, sevmek kalmıştır bana.
Ben seni sevmekten başka bir dalımı gösteremem ki
Uçurumun kenarında hava şimdi çok güzel
Bu insanlar beni insafsızlıklarıyla terk etti.
Uçurum ardı çok güzel, beni kendinle öldür.
Ben yalnız da ölemem ki.
Doğuş
Bu benim kanımla yazdığım kaçıncı kelimedir mutluluk ?
Senin hiç mi yokluğun olmadı ?
Her şeyin varken hiçbir şeyin oldu mu hiç ?
Beni yalnızlıkla yazıp sonuna eklediler.
Ardımdan cümleler kurulmadı.
Nokta cümleleri bitirdi ben ise hikayeyi.
Güzel yaşam ancak umutların olduğu yerde yaşar.
Ben yaşatanların öldüğü yerdeyim.
Bu benim kaçıncı yanlış doğuş şeklim ?