İnsanların birbirleriyle olan ülfet, ünsiyet, muhabbet ve dostluklarında sıklet merkezi menfaattir. Ya gençsin, ya güzelsin, ya zenginsin, ya mevkiin, ya mesnedin veyâhut çekinilecek bir kuvvetin vardır. İşte o zaman, etrâfında dönüp dururlar; fakat günün birinde bu alâka sebebini teşkil eden keyfiyete bir halel geldi mi, derhal yüzler, nazarlar, teveccüh ve ikramlar, çalacak bir başka kapı aramaya başlar. Halbuki Allah indinde bütün o rütbe, şan, şeref, servet, sâman sanki, çeşit çeşit, renk renk giysiler, libaslar gibidir ve günün birinde üstümüzden çekilip çıkarılmaya mahkûmdur. Onlar, içe nazar ederler, kılığa kıyâfete değil.