İnsan derdinden kaçsa kendinden kaçamıyor. Belki de bunun tek çaresi aklından kaçmak. Kendinden kaçmak için aklını kaybetmek gerekiyor galiba. O yüzden imreniyorum bazı zamanlar delirebilenlere...
Oysa ben gitmekten fazlasını yapıyorum. Apaçık kaçıyorum. Geçmişimden kaçıyorum, yalnızlığımdan kaçıyorum, korkularımdan kaçıyorum, acılarımdan kaçıyorum, kaçmaktan bile kaçıyorum ama bir türlü kendimden kaçamıyorum...
Sevmekten sevilmekten kaçıyor. Olmaktan kaçıyorum aslında. Birinin umuda olmaktan, beklediği olmaktan, sevdiği olmaktan, hayali ve hatta hayal kırıklığı olmaktan kaçıyorum. Kalmaktan ve bir yerli olmaktan korkuyorum sanırım. Nedenini biliyorum aslında ama şimdi anlatmanın hiç sırası değil...