“Alo? Alo?
Ey gençliğimiz
Kapılar yüzümüze kapanınca
Biz de yollara düştük
Dostu düşmandan ayıramadık.
Ey vatanımız, neredesin?
Seni çok sevdik ama sen bizi hep ağlattın
Bizi sattılar, değer vermediler
Onlar insanlığı sevmediler.
Alo? Alo?
Yüreğim?
Ben gittikçe yollar uzadı
Düşüncelerde kayboldum
Bir yerden başka bir yere savruldum
Yeni bir hayat arıyorum.” s.299
Gözlerim yaşlı yazıyorum, zira çok emindim böyle olacağına. Emindim derken yanlış anlaşılmasın, kitabın sonundan değil, ağlatacağından. Çünkü kitabın finali tam bir ters köşe, tam bir yürek dağlama.. Kemal Varol ‘un okuduğum ilk kitabı. Ama kendisinin son çıkan kitabı. Muazzam akan edebi bir dil, muhteşem kurgu, sürprizli ve ağlamalı bir final. Daha ne olsundu. Çok çok beğendim, içe işleyen bir kitaptı, unutamayacağım onu sevdiğim zamanlardı…