İnsan doğası gereği yeşilliği sever derler, çünkü içimizde hep bir huzur arayışı vardır.Derler ki insanın doğaya sevgisi aslında cennete duyduğun özlemdir.Belki de bu yüzden ağaçlara bakınca içimiz ferahlar.Toprağa basınca kalbimiz yumuşar.Ama ben bu derin anlamları bugün bir kenara bıraktım.Yoruldum bir ağacın gölgesine sığındım ne geçmişi düşündüm ne geleceği sadece oturdum rüzgar saçlarımdan geçti güneş yüzüme dokundu ve ilk defa hiçbirşey yapmadan da iyi hissedebildiğimi anladım.(Alıntı)