Yalnız kalmayı sevdiğim anlar oluyor, hiç kimseyle üzüntülerimi paylaşmadan kederlenmek, acı çekmek istiyorum ve bu anlar her geçen gün daha sıklaşıyor.
...
Hastayken asla iyileşemeyeceğimi, ölüp gideceğimi düşünüyordum. Dün nasıl hissetiğimi anlammışsınızdır. Doğru, dün size biraz üzgün görünmüş olabilirim ama bunun için bana kızmamalısınız. Mutlu ve keyifli olsam dan en mutlu ânımda bile bazen bilmediğim bir sebepten birden içim kararıyor. Saçma sapan şeylere ağlıyorum ama ne için ağladığımı kendim de bilmiyorum. İşin aslı pek iyi değilim, her şeye karamsar bir bakışla bakıyorum. Soluk renkli açık gökyüzü, batan güneş, akşam dinginliği, tüm bunlar beni kederlemdiriyor ve canımı acıtıyor; kalbim ağırlaşmış gibi ve ağlamazsam bir türlü rahatlayamiyorum.
...
Sayfa 59 - Varvara Aleksiyevna' nın mektubundan·Kitabı okudu