Hüsnüzan sandığım hayat gibisin.
Hüsnünden hüzünlüyüm.
Seni rahmet bildim… meğer içimde kıyamet büyütmüşsün.
Ben kör bir dilenci kapında,
elleri semaya kilitli,
Arş’ın sessiz hükümdarından seni isteyen…
Şimdi kendime soruyorum:
Rahmet sandığını insan,
hangi karanlığı kıyamet diye tanır?
Ve geceler…
geceler senden kalan bir yetim.