“Anlıyoruz ki,hayatı durmadan kendi anlayacağımız ve tatmak için basitleştirdiğimiz bir seviyeye çekip durmaktayız.Doymak,giyinmek,vakit geçirmek ve derinleşmeye gayret etmeden ibadet etmek için yapmakta olduğumuz birçok ufak tefek çalışmanın toplamından ibaret hale gelen hayat içerisinde idrakimiz bunun dışında ortaya çıkıveren bir durum karşısında kilitleniveriyor.Ve işte bu durumumuzu anlatmak için:
-Dehşet!
diyoruz.”
Ne korkunç bir iklimdi çocukluğum
Uyku yansın yürek meçburlansın
Beden bedende artmaya
Can bedeni aşmaya
Ağız ilk şanlı yemek
Olan ölümü
Başlasın anlatmaya
İz sürmek bundan gerek
Ok ize düşmüş kemiği deşmişti
Aşkımla boyun boyuna bir ejderhayım
Şehirde sen benim en çok saklandığım
İçine girip korktuğum
Çamlarını yıkamadığım karanlığını bozamadığım
Sen benim durup durup saplandığım
Mutlu an biraz uzun olmasın
Yoksulluk gibi gideceğim bir yer var
Efkarın aşılmaz yalnızlığın kaçınılmaz olduğu