Dünyaya geldikten sonra yaşamamıza yetecek kadar yiyecek verirler; ayakta kalanlarımızı canı çıkana kadar çalıştırırlar; işlerine yaramaz duruma geldiğimizde de korkunç bir acımasızlıkla boğazlarlar.
Bende yeri ap ayrı olan bir yazı.İyi geceler efendim..
Derviş'in biri, bir kucak elmayla yanından geçen bir kıza:
"Nereye gidiyorsun? O kucağına doldurduğun ne?" Diye sormuş.
Kız: "Sevdiğim şu tarlada çalışıyor, ona elma götürüyorum" demiş.
Derviş: "Kaç tane elma var kucağında?" Diye sormuş.
Kız gayet sakin bir şekilde: "İnsan sevdiğine götürdüğünü sayar mı hiç?" Demiş.
Kızın bu sözünü duyan Derviş:
ELİNDEKİ TESBİHİ YAVAŞÇA KIRMIŞ.