Hayat, güneşin doğusuyla başlayıp batışıyla biten,yorucu ,zor, çileli bir uğraşın sonunda toplanan küçücük çiçeklerin kokusunu aldığında hissettiğin kadar aslında....
Aslında bizi yakından tanıyanlar gerçek hayatımızı, sayısız ayrıntıyı ,gizlenmiş duyguları, unutulmuş anları,kırıklıkları,gizli mutlulukları, kaçamak bir bakışı, bir yerde rastlayıp sonra hiç görmediğimiz ama her nedense yıllar içinde ara sıra hatırladığımız o gülümsemeyi bilmiyor...
Gerçekten de insan bazı şeyleri ancak "günün birinde" anlayabiliyormuş. Kendi başına gelince, hayatı biraz daha öğrenince, en beklenmedik şeylerin olabileceğini görünce, yaşananların hiç de öyle gülüp geçilecek gibi olmayabileceğini farkedince herhalde....
Evimden çok uzaktayım. Zaten benim bir evim var mıydı, gerçekte hiç oldu mu ondan da emin değilim. Tek bildiğim, herhalde tam da bu yüzden, kendi içimde bir ev kurduğum. Evet evim var, içimde, benimle her yere gelen bir ev...