Leyla henüz küçükken
almıştı babası(!) ona
ilk oyuncak bebeğini
yere yatırınca bebeğini
kapanırdı gözleri
Leyla’nın da bir daha
açılmayacak gözleri
Ayşe artık
duramaz olmuştu evinde
bir palet gibi dururdu yüzünde
beş yumuk iz
Ayşe kaçmak istiyordu
fakat
daha atamadan bohçasını
bir el atacaktı onu
düşlerinin balkonundan
isimsizdi
çünkü bilinirse ismi
yaşa(t)mazlardı
sözde ahlak bekçileri
ama bugün
herkes biliyor
Zeynep’in ismini
Nergis salata doğrarken
elini kestiğinde
içi bi tuhaf olurdu
Ergün’ü elinde bir buket çiçekle