Küçükken, duygularım başkalarının duygularından tamamen farklı olduğu için anneme, “Neden?” diye sormuştum. O zaman annem tek kelimeyle kestirip atmış ve kızmıştı. Annem, “Ne fena kızsın, problemin ne senin?” derken üzgün görünüyordu. Bir keresinde babama da söyledim. Babam sadece sessizce güldü. Daha sonra anneme, “Diğerlerinden farklı bir çocuk,” dedi. Büyüdükçe ürkek biri oldum. Elbise dikerken insanların ne diyeceğini düşünmeye başladım. Kendi kişiliğim gibi olan bir şeyi gerçekten gizlice seviyorum, sevmeye devam etmek istiyorum ama tamamen kendine ait bir şey olarak somutlaştırmaya korkuyorum. İnsanların hakkında hep iyi düşündüğü bir kız olmak istiyorum.