Gökçe Erdem
@KitapalaHece
ParisEdebiyat-Düşünce
İnsanların, rehber kitapçıklarında her tablonun tarihini, açıklamasını aramalarını anlamıyordum, bunlar kendi yaşamlarıyla ilgisi olmayan şeylerdi. Sanat yapıtlarının benim için sadece tutku bakımından değeri vardı. Badia Kilisesi'ne yeniden gidiyordum çünkü Dante, Beatrice'le orada karşılaşmıştı. Santa Croce'nin yarısı silinmiş freskleri karşısında allak bullak oldum zira bir gün benim öyküm de onlar gibi olacak,A.'nın ve benim belleğimde solmuş kırıntılara dönüşecekti .
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sevilen erkek bir yabancı.
Kimi zaman, kendi kendime, belki bütün gününü bir saniye bile beni düşünmeden geçiriyor diyordum.
Kalktığını, kahvesini içtiğini, konuştuğunu, güldüğünü gözümün önüne getiriyordum, sanki ben yokmuşum gibi. Kendi saplantımla hiç uyuşmayan bu durum beni şaşkına çeviriyordu. Bu nasıl mümkün olabilirdi? Gerçi sabahtan akşama dek aklımdan çıkmadığını öğrense o bile şaşırırdı. Benim tutumumu ya da onunkini daha doğru bulmak için hiçbir neden yoktu. Bir bakıma, ben ondan daha şanslıydım.
Kimi zaman çocuklarına verdiği değer, erkek kedilerin peşinde koşmaya can atan dişi kedilerin yavrularına verdiği değerden daha fazla değildir.
Bunlar bana A. hakkında bir şeyler öğretiyor gibi geliyor ve öyle olduklarına inanmak istediğim şeylere belli bir anlam kazandırıyorlardı. Örneğin, Grossman'ın Yaşam ve Yazgı adlı romanında, "sevdiğimiz zaman öpüşürken gözlerimizi kapatırız. "cümlesini okuyunca, böyle öptüğü için A.'nın beni sevdiğini düşünüyordum. Kitabın geri kalan bölümü, bir yıl boyunca kendimi oyalama, iki buluşma arasındaki zamanı doldurma aracına dönüşmüştü.
Kitabımız Ferit'in buhranları ile ufak olaylar çerçevesinde ilerliyor.Selma'ya olan aşkının hüsrana uğraması, kızkardeşi Nilüfer'in teyzesi ile birlikte yaşaması sürecinde çektikleri ile Ferit'in toplu pansiyon hayatında yaşadıkları ilk bölümde anlatılmaktadır.
İkinci bölümünde ise Matmazel Noraliya(Nuriye Hanım'ın) evinde yaşadığı süreçler karakterleri tanıma süreci devam etmektedir.Kitabın aurasında sürekli Ferit'in buhranları ile çözemediğimiz duygu durum karmaşası mevcut.Çok sevdiğim Dostoyevski'nin Öteki kitabındaki gibi Çoklu kişilik bozukluğunun ana karakter üzerinden halisünasyon olsun,karabasan motifi ile okura sosyolojik psikolojiyi yansıtmadaki başarısını takdir etmek gerekiyor.Uzun sürede okumak mecburiyette kaldım hayat koşturmacasında, bunu yapmamanızı öneririm.Hızlı okumanız daha az sıkılmanızı sağlayabilir.Çünkü kolay bir okuma süreci olmadı kendi adıma.İyi okumalar dilerim.
Matmazel Noraliya'nın Koltuğu 
Peyami Safa
Matmazel Noraliya'nın Koltuğu Peyami Safa