Çocuklar gibi ağlamaya başladı. İçinde bulunduğu çaresizliğe, korkunç yalnızlığına, insanların acımasızlığına, Tanrı'nın acımasızlığına, en çok da Tanrı'nın yokluğuna ağlamaktaydı.
Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
Ben artık şarkı dinlemek değil
Şarkı söylemek istiyorum…”
Nazım Hikmet Ran