Hz. Ebu Bekir " Sanırım bugün vefat edeceğim.Gece dahi ölsem cenazemi yarına bırakmayın.Zira en sevdiğim gün ve gece Allah Rasûlü'ne ulaşmaya en yakın olduğum zamandır.".
Hz Ebu Bekir, Sevr mağarasında Can Yoldaşı ile üç gün baş başa kaldı. Onunla defalarca birlikte zaman geçirmişti. Lakin şimdi baskaydi.Diz dize ve göz göze olan dostların üçüncüsü Allah'tı.Birlikte Allah'ı anıyor, onu tefekkür ediyor, ona dayanıp tevekkül ediyor, onun rızası için canlarını ortaya koyuyorlardı.
Bu ne büyük bir lütuf, bu ne büyük bir şeref, ve ne büyük bir ödüldü...
Böyle bir yakınlığın bir dakikası için bile can vermeye değmez mi?
Onun ile diz dize göz göze geçen bir ana, ruhlar feda edilmez mi?