Kalbimde hâlâ adının yankısı var,
oysa sen çoktan sessizliği seçtin.
Gidişin kapıyı kapatmak değildi,
içeride beni kilitleyip gitmekti.
Herkes “alışırsın” dedi,
kimse eksilmenin nasıl bir şey olduğunu anlatmadı.
Şimdi aynaya baktığımda
senden önceki hâlimi arıyorum.
Çünkü ben seni kaybettiğim gün,
yalnız kalmadım…
yarım kaldım.