Doktorların "bana umut bağlamamasını, başka bir deyişle benim bir insan olduğumu unutmasını, hatta yalnızca karnı doyurulacak, yıkanacak ve sonra bir kenara bırakılacak bir şey olduğumu "söylemenin dışında hiçbir şekilde yardım edemeyeceklerini gören annem o zaman meseleyi bizzat ele almaya karar vermiş :Ben, onun çocuğuydum, dolayısıyla bu ailenin bir parçasıydım.Büyüdüğümde ne kadar anlayışı kıt ve aciz olsam da, bana da diğerlerine davrandığı gibi davranacaktı ve misafirlerin önünde kendisinden asla söz edilmeyen arka odadaki "tuhaf varlık"olmayacaktım.