Umduğum gibi düzeltilmediğimi biliyorum ama her gün birkaç saat de olsa dikkatimi o kadar da dağınık hissetmiyorum ve bu beni yıllardır hiç olmadığım kadar mutlu ediyor.
Sanki kozasının içinde sıkışmış ve kelebeğe dönüşemeyen bir tırtılım. Beynim dörtnala koşuyor, bana kaçmam gerektiğini söylüyor ama vücudum görünmez iplere dolanmış.
Kötü bir rüya gibi, ama ben tamamen uyanığım.
Sadece dört harfin normal olmakla insanın kendi annesinin oğlundan kurtulmak için başka bir ülkeye taşındığı bir çeşit canavar olmak arasındaki farkı ifade etmesi çok garip.