Cora elli dört yaşında ve dünya onsuz dönüyormuş gibi hissediyor. Ona bir hayat verilmiş ama o hayatı yaşamayı becerememiş gibi. Yirmi üç yaşından beri evin dışında bir işi olmamış içini dökebileceği bir arkadaşı, annesiyle yakın bir ilişkisi yok.
-Tek istediğim mutlu olmaları. En azından hayatlarından memnun olsunlar.
-Sen öyle misin?
-Ne miyim?
-Hayatından memnun musun?
-Ben mi? Bunu düşünmekten vazgeçtiğimi şu an fark ettim.