Ey gönül sahibi, kelâmın nağmesi güzeldir, fakat ince ve müzeyyen dil kurallarını yitirmemeli. “Kimsede” değil, “kimse de” yazmalı; zira ‘de’ bağlacı, kelimeden ayrılarak mânâya ferah vermeli, şarkı gibi aksamalı cümlede. Böylece söz, hem dilin ruhunu yaşar, hem kalbe daha müzeyyen ulaşır.