Yanımda yürürkenki o üstün ve olgun hali bendeki toyluk ve teslimiyet haliyle büyük bir tezat oluşturuyordu. Eğer birbirimize uygun görüldüğümüze inanmasam aramızdaki bu farklılığa daha çok bozulurdum.
Gömleğinin yakasıyla paltosunun yakası insanın kafasını karıştırıyordu. İkisi de çözümü mümkün olmayan muammalardı. Bir insan niye tam tekmil giyinmek için bu kadar kendine eziyet ederdi ki? O kıyafetlerin içine girdiğinde çekeceği acıyı temizlenmenin başka bir yolu olarak mı görüyordu acaba?
Çok doğru. Bu kadar merhametli olmak zayıflık ama ne yapayım, elimde değil. Böyle olmasaydım sıhhatim daha iyi olurdu. Yine de değişmek istemem. Acı çekmeme sebep oluyor ama böyle bir özelliğim olduğunu bilmek gece uyandığımda beni rahatlatıyor.
Olabildiğince çok para harcıyorduk ve her zaman az ya da çok mutsuzduk aslında. Pek çok tanıdığımız da bizim gibiydi. Hep eğlendiğimizi zannediyorduk ama gerçek şu ki hiçbir zaman tam anlamıyla eğlenmiyorduk. Sanırım bu pek normal bir durum değildi.