İnsan hiç geçmeyeceğini sandığı o anların, günlerin, acıların geçtiğini anladığında keşke bu acısızlığı kutlasa, kutsasa… Oysa o acı geçip gittiğinde artık o kadar önemsiz bir hâle gelmiş oluyor ki, “Yaşasın, artık yerinde yok!” demek delilik gibi gelebiliyor ilk başlarda.