Zeynep
@Kitrane
Dost edindim en yaramaz kargaları ve inanır mıydın? Çöplüğe götürmediler hiç.
67 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Bu kadar çok insanla dolu bir dünyada yalnızca bir tanesine sahip olmayı istemek, milyonlarcasının içinde yalnızca birini kendine istemek pek de büyük bir şey gibi gelmiyordu. Ona ihtiyacı olan, onu düşünen, onun yanına gelmeye hevesli olan biri... İnsan nasıl da fena halde istiyordu değerli olmayı!
Reklam
Ellerimi bahçeye dikiyorum, yeşereceğim biliyorum biliyorum biliyorum.Edebiyat
Filizlenmekmiş, öyle mi! Kurumuş sapların, ölü odun parçalarının aniden taze yapraklar verdiğini duymuştu ama yalnızca masallarda. Kendisi bir masalın içinde değildi. Kendisine neyin uygun olduğunu gayet iyi biliyordu. Saygınlık gereği, onun yaşında taze yapraklarla bir alakası olmamalıydı; ama işte oradaydı... birazdan, her an yeşerebilirdi.
Kendileri bir şey olamayan veya yapamayan şimdiki neslin gençleri, apaçık büyük, apaçık iyi olan her şeyi kötüleyerek ve apaçık kötü bile olsa farklı olan her şeyi överek zeki olduklarını ispat etmeye çalışıyorlardı.
En nihayetinde zorluk çekmesi, çaba göstermesi gerekiyordu; çünkü, hayret ve öfkeyle keşfettiği üzere, kendini savunmak zorundaydı.
Bu kimsesizliğin koşullarla değil de insanın onları karşılama biçimiyle ilgili olması mümkün müydü?
Reklam