Ne bu koca dünyaya sığdım,
Ne de içimde saklı o dar odaya.
Kuytularda büyüyen bir bekleyiştim,
Yalnızlığa çizilmiş eski bir haritaya.
Kimsesiz bir bedevi ruh,
Çöllerin rüzgârına emanet.
Ayak izlerim kumlara gömülürken,
Hiçbir gölge düşmedi yüzüme nihayet.
Yirmi yıl geçti omuzumda
Tonlarca suskun yükle.
Bir adımım eksildi her sabah,
Her gece biraz daha söküle söküle.
İçimde suskun şehirler var,
Yıkılmış sokaklarıyla sessiz.
Kapıları kırık evlerimde
Hiçbir misafir gelmez, gelemez.
Mecalim yok artık rüzgâra bile,
Savurup götürsün beni diye bekledim.
Belki bir kum fırtınasında kaybolurum,
Belki de çoktan… çoktan tükendim.
Ne gökyüzü duydu feryadımı,
Ne toprak açtı avuçlarını.
Ben bittim artık,
Yüreğim hâlâ susan yaralarının izlerini taşıyor…
Derya Keleş