"Allah de oğul, Allah de." dedi o an Recep Efendi. Bir o bir de ben kalmıştık.
Ve dedim "Allah" diyebildim. Lakin başka hiçbir kelime düşmedi, düşemedi dilimden. Ama gözümden öyle bir yaş döküldü ki bu ağlamak değildi. İçimin kiri, gönlümün pası mı anlayamadım. Sadece ağladım...
insan böyle işte.Koskoca dünyada bir toz zerresi kadar dahi değil de kendi acziyetini görmeden, bilmeden her şey kendi için sanıyor. Oysa dünya insan için değil ki ve hem insan da dünya için değil."