Bugün kitap okuyan babama özendim hatta kıskandım onu. Çünkü ben temizlik yapiyordum o ise keyif. Hay feminist olmayayim diyorum ama insanlar için biçilmiş roller ne yaparsak yapalım değişmiyor. Bence erkek olarak bu dünyada yaşamak daha rahat :)
O kadar yalıtımlı evler yapıyoruz ki artık ezan sesi bile evimize giremiyor. Duymak için camı açmak gerekiyor. Geçen sene üzülürdüm evimin yalıtımı yok diye ama bunun bile nimet olacağı aklıma dahi gelmezdi.
Boğazımda düğümler, ne ağlasam geçiyor ne de çığlık atsam. Içinden çıkılamayacak durumlar zinciri sanki hayat. Çabucak bitsin diye beklenir mi? Bekliyorum hemde uzun zamandır.
Köşeye sıkışmış gibi hissediyordum. Gözyaşlarım beni bu zindandan çıkarır diye düşünmüştüm ama onların da kar etmediğini sadece gönlümü yıkadığını gec olsa da anladım. Dua dua dua...