Emin değildim; sadece neyin önemli olup neyin olmadığı, hayatta ne istediğimi sandığım ve aslında neye ihtiyaç duyduğum konusunda artık daha net olduğumu hissediyordum. Şimdilik, bu ihtiyaçlardan biri de uykuydu.
Birlikte olmak kaderimizde yokmuş.
Gideceğimiz yer ne olursa olsun, hepimiz aynı gemideydik; geçmişe veda edip bizi nereye götürürse götürsün, önümüzdeki yolculuğu beklerken, arada bir yerde duraklıyorduk.
Yabani otların arasında neşe de vardı, sadece onu bulmamız gerekiyordu..
İnsan ebeveynini hayalinde defalarca defneder. Onların bir gün öleceği korkusu, en erken korkularımızdan biri olmalı. Çocukken gece yarısı kalkıp annemin nefes alıp almadığını kontrol ederdim, diyor bir arkadaşım. Bir çocuğun, tek başına kaldığında, onlarsız yaşamayacağı kişiler için duyduğu doğal endişe.
