Zehra
@Krczehra
30 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Spoiler içerirr
Kitabı ilk aldığım zaman doğrudan bir anlatım okuyacağımı düşünmüştüm. Yazar ise karakterleri metamorfozlar üzerinden anlatmıştı. Her biri için yazılan başka bir dönüşüm, ataerkil toplumun baskısına farklı açılardan bakmamı ve her birinde nasıl ayrı etkisi olduğunu görmemi sağladı. Mahdoht bu baskıdan, toplumsal cinsiyet rollerinden kurtulmanın yolunu insan olmaktan çıkmakta yani ağaç olmakta bulur. Kendi içine kök salar ve etten kemikten olan bedeninden sıyrılır. Bu aslında onun bekaret kavramına olan bakış açısının da bir yansımasıdır. Munis ise öğrendiği yeni bilgiler ve deneyimlerle beraber bir farkındalık yaşar. Peşine ölümü ile yeni bir zihinle doğar. Ölüp tekrar dirildikçe zihni genişler, telepati yeteneği kazanır. Farkındalığıyla dünyayı yeniden anlamlandırma sürecine girer. En son ise saf bir enerjiye, ışığa dönüşerek ruhsal forma ulaşır. Yani o da bedeninden ayrışır. Bir diğer karakterimiz Zerrinkülah. Hayat kadınıdır ve küçük yaşından itibaren bedeni bir nesne olarak kullanılmıştır. Bedeni hamileyken saydamlaşır. Bedeni fiziksel yoğunluğunu kaybeder. En son ise nilüfer doğurur. Hayat kadınına olan kirli bakışa karşı arınmanın temsili olan bir nilüfer... Bir de hiç bir metamorfoza uğramayan bir karakterimiz var: Faize. Toplumun baskılarına karşı çıkmak yerine kuralların bir şeye hizmet ettiğini düşünerek anlamlandırma çabasında gibi. Bu durumu içselleştirmiş vaziyette. Başına gelen olay da bile yeterince kurallara uymadığından olduğunu düşünüyor. Aksini düşünmek yani sistemin adaletsizliğini kabullenmek onda büyük bir çelişki yaratacak. Kendinde hata bularak kurallara daha çok bağlanıyor ve bu bağlılık onu daha çok hapsediyor. Buradaki dönüşümler ve bedenden arınma daha çok sorgulayan ve reddedenlere verilmiş bir ödül gibi geldi bana. Faize
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın genelinde birçok alt tema işlenmesine karşın derin kırılmalar ve iyileşme çabalarının baskın olduğunu söyleyebilirim. Kitabın yalın bir dili vardı. Ancak bir o kadar da katmanlı ve duygusal yükü ağırdı. Karakterler çok samimi ve çok bizdendi. Büyük olaylar yerine bir vedanın sessizliği ince ince işlenmişti. İlhan İrem şarkısının içine, bir berjere, bir kitap arasındaki mektuba...Kitabın ismi çiçeklenmeler ne kadar zarif olarak görülse de isminin içinde bile bir mücadeleyi barındırıyor. Tohumun kabuğunu çatlatması, karanlık toprağı yukarıya doğru itmesi ve dışarıdaki o yabancı havayla temas etmesi aslında bir hayatta kalma mücadelesidir çiçeğin. Karakterimizde tam olarak bunu yapıyor. Aslında çoğu kez bir umut veya beklenti ile fark etmediğimiz kısır döngülerin içine hapsediyoruz kendimizi. Çiçeklenecek olan potansiyelimizin üstüne toprak atıyoruz bilmeden. Biraz uzaklaştığımızda fark ediyoruz başka ihtimalleri. Mesele zaten bir adım atıp uzaklaşmaya başlamak değil mi? O döngüye durup bakmak ve bir adım atmak. Peşine gelen diğer adımlar ve sonunda gerçekleşen değişim. Değişiminle beraber gelen değişim. Kitap hafif buruk bir his ile bıraktı beni.
