Üstad Ebul Kasım, "vakit insanı havanda gibi döğer, ezer" buyurdu. Yine Üstad, vaktin insanı şu menzumede olduğu gibi bin türlü eza ve cefa ile kırıp incittiğini buyururlardı :
Her geçen gün, bir parçamı alır gider,
Kalbime bir hasret bırakır, geçer gider.