İnsanın bozulmuş çağdan kendini kurtarmış sayması, kendi kendine şöyle diyebilmesi az zevk değildir: "Benim ruhumun içini görebilen insan, beni kimsenin üzüntüsü ya da yıkımı yüzünden suçlu bulmaz. Ne öç almış ne kimseyi kıskanmış ne de devletin yasalarını çiğnemiş ne yeniliği bozmuş ne de sözümden dönmüşümdür."
Kuşkusuz iyi insan olmayı biz kendi içimizde kutlarız. Soylu gurur, insan vicdanına eşlik eder. Gözü pek kusurlu bir ruh, belki güvenliğini sağlamış olabilir ama asla memnun, mutlu olamaz.