Bir köhne kadit parçası, bir çehre-i menhus.
Zulmetler içinde mütereddit, mütelâşi,
Daim mütefekkir görünen, kendine mahsus
Efkârı sakimane ile âleme karşı
Ateş saçarak etmede her gün bizi tehdit
Âmali harisanesini eyledi tezyit..
Gördükçe bu mazlumlarını, sinesi mağrur,
Tıraklarını aileler kalbine saplar:
Mağdurlarının her biri bir kâşede ağlar,
Katlandı vatan görmeğe evlâdını makhur...
Birçoklarimiız mahpes ü menfada süründük.
Ey gazi-i mecruhu vega dideye döndük.
Ey kanlı eliyle vatan âmaline hail
Ey enmile-i sürb u cinayata delail
Teşkil eden ey köhne kadit, katili efkâr,
Ey katili şübban-ı vatan, katili ahrar,
Ey varlığı bir millet için bâdi-i zillet.
Ey çehresi ifrite veren dehşeti vahşet,
Zindanları, menfaları, mahpesleri doldur,
Zinicir-i esaretle bütün hisleri dondur.
Temsim-i nefes, nefyi ebet, sonra denizler.
Her girdiğin evlerde durur kırmızı izler.
Kâbus-i hiyanetle vatan can çekişirken
Âtimizi dendan-i harisin kemirirken
Bir gün Rumeli dağları envara boyandı
Hürriyetin enfasi ile herkes uyandı.