Evren küçük
@Kucukevren41
Hayata her zaman pozitif bakın, Gülün, sevin, sevinin, gezin ve en çokta tebessüm edin. Mutluluğu kendiniz yakalayın mutlu, umutlu güzel gülümsemelere
İnstagram: kucukkevren4141
İş sağlığı ve işçi güvenliği personel
2 yıllık işletme yönetimi ve adalet yönetim mezunu
Kocaeli Karamürsel
Kocaeli Karamürsel, 7 Ekim 1994
15 okur puanıOcak 2023 tarihinde katıldı
Sizlere kendi yazdığım düşüncelerimi paylaşmak istiyorum arkadaşlar umarım beğenirsiniz 🙂
KEŞKE HEP ÇOCUK KALSAYDIK...
Bizler mahallede komşunun eriğine dalan sinek arabasının arkasından koşan her gün mahallede mac yapan, maçta kavga edip, ama 5 dakka sonra tekrar barışan küslük kavga küfür bilmeyen yeri geldiği zaman birbirimizi koruyup kollayan vurmak, dökmek, kırmak bilmeyen iyiyi ve kötüyü ayırt eden annemiz eve yemeğe çağırdığın da hadi sende gel yemek yiyelim diyen çocuklardık ne ara büyüdük'de vurmayı, kırmayı,dökmeyi, kavga etmeyi, küfür etmeyi, iyiyi değil kötüyü seçmeyi, tecavüzü, tacizi, küslüğü öğrendik eskiler ne güzeldi;
ne kavga vardı, ne de gürültü. Ne tecavüz vardı, ne de taciz. Ne küslük vardı ne de düşmanlık.
Ama şimdi dünya almış başını gidiyor ne tecavüzcüleri bitiyor, ne de tacizcileri ne patırtısı gürültüsü bitiyor, ne de düşmanlıkları. ne güzeldi o günler
sinek arabasından korkardık hemen eve saklanırdık mahallede hırsız polis oyunu oynardık, ama silah nedir bilmezdik. önceden ne güzel yere düşen ekmeği alır, hemen 3 kere öper alnımıza koyup yerdik yağ satar, bal satardık ama dostluğumuzu satmazdık. yaşlı birini gördüğümüz zaman, saygı gösterip eşyalarını taşırdık, dolmuşlarda yer vermek için ben kalkacam ben kalkacam diye didişirdik.
Ne ara böyle olduk be;
Babasına, annesine hürmet etmeyen, azarlayan, kıran, döken, söven, bir kişiler olduk. bazen diyorum, keşke hep çocuk kalsaydık da dünya temiz bir dünya olsaydı. kimse kötülük yapmasaydı, insan özlüyor be,
o günleri, mahallede saklanbaç oynadığım zamanları, ezan okunduğunda hadi bakalım akşam oldu eve, yaa 5 dakika daha dediğim o günleri, sinek arabası geldiği zaman korkudan kaçtığımı, yerden yüksek oynayıp kaçarken düştüğüm günleri, heleki gündüz kuşağında ki başlayan çizgifilmleri,
Reklam
Zormu sizce yaşlılık?Hayata Dair
Yaşlanıyor insan;
Elinde olmadan, bazı şeylerin farkına varmadan, kahkaha atıp daha sonradan yavaş yavaş ruhunun çekildiğini anlıyor insan.
Yorgunsun, bitkinsin, eski neşen olmuyor artık. Mesela pazara çıkıyorsun, sapasağlam gezip elinde bir sürü poşetle eve getirdiğin poşetler şimdi artık, yavaş yavaş elinden dökülüveriyor.
Çünkü artık bir halin kalmıyor, yavaş yavaş yürümeye başlıyorsun artık, ağır adımlar atıp, üç kez dinleniyorsun.
Zor değil aslında yaşlılık! Sadece alışık değilsin, ilk halin nerede şimdiki halin nerede diye düşünüyorsun. İleriye dönük yaşamaya başlıyorsun. Acaba ne olacak diye soruyorsun kendince.
Ne yaşayacağım!
Acı bir hayat mı, mutlu bir hayat mı...
En zoruda aslında;
Ailenden birinin artık yaşlandığını anlamak, değer verdiğin kişilerin yaşlandığını görmek daha da acıtıyor insanın içini...
Ve aslında bu yazıda sen kendinden değil, seni bu yaşa getiren ailenin yaşlandığını hissettiğinde bazen sende dalıyorsun düşünceye...
Düşünsenize:
Bir arkadaşınız gözlerini kaybediyor! Dünyası kararıyor, hayatı paramparça eksik oluyor
Annesi görme engelli ırsi olduğu için, o hastalık arkadaşınızda da beliriyor
3 kardeş
3 kardeşten en küçüğü de aynı hastalığına yakalanıyor! Acaba diğer kardeşinde de çıkacak mı diye endişeleniyorken, evli kız kardeşinin 2 çocuktan en küçüğü 2 yaşında bu hastalığı taşıyor.
Ve aslında en kötüsü, düştünmü kimse kaldırmaması...
😒
Bizler okulda her sabah
Türküm doğruyum çalışkanım diyip and içer en son cümlesinde hep beraber coşkuyla ne mutlu türküm diyene diyip coşku ile sınıflara dağılırdık. Peki ya şimdi ne oldu da böyle bir ülke olduk dünya olduk ya
Rabbim ne güzel yaratmış ya doğurduğu yerde Allahın evi mescite yavrulamış
Reklam