Burun tıkanıklığım sebebi ile hastaneye gittim bugün. Hastaneden dönüşte acil polikiğinin önüne uzunca yeşil renkli bir araç yaklaştı. Cenaze aracıydı. Kimse yoktu yanında aracın 4 güvenlik görevlisi! 1 morg görevlisi! Ve bir de cenaze aracının şöförü vardı yanında. Öylece baktım, indirdiler araçtan aldılar bir sedyeye tabutla birlikte, morg kapısından içeriye soktular...
Kimdi bilinmez! Ama içi bir tuhaf oluyor insanın, acaba kimin ailesiydi, kimin annesiydi, kimin babasıydı, kimin çocuğuydu. Hayat böyle işte bir gün varsın, birgün yoksun. Son bulacak bir gün hayat, üzeri yeşil renk olan araç alacak seni evinden, son kez gezintiye çıkartacak, son kez bineceksin araca ve son kez görecek ailen, arkadaşların eşin dostun. Soğuk bir küçücük bir dolaba koyacaklar seni, son kez yıkanacaksın. Üzerine bembeyaz bir örtü ile son kez helallik istenecek, ve en son örtecekler üzerini, toprak atarak, artık bedenin bir toprak olarak gidecek, geride kalanlar sadece sevenlerin olacak, iyi yada kötü anı oluşturacaksın onlarda, fotoğraflarına bakıp bazen hüzünlenip ağlayacaksın, gözlerin dolacak. Videolarını izleyeceksin! Özlediğin insanın sadece sesini telefondan, bilgisayardan dinleyeceksin..