Reklam
Ama biz yine öykümüze dönelim.
Tüm sevdiklerimizin bizi terk ettiğini görüp ansızın çevremizde evrenin yalnızlığını ve ölümcül soğukluğunu hissederiz,çocukluğumuz çürüyüp dökülür,çöker,yıkılır yavaş yavaş.Pek çok kişi bu sivri kayaya bindirir ve bir daha kurtaramaz kendini,bir daha geri gelmeyecek geçmişe,yitirilmiş cennetin düşüne,tüm düşlerin bu en haini ve acımasızına sarılıp kalarak acılar içinde kıvranır.
Emip soğuran yeni köklerle evimizin dışındaki zifiri karanlıkta ve yabancı bir dünyada nasıl kök saldığımı,burada sımsıkı tutulup alıkonulduğumu çaresizlik içinde hissediyordum.
İlk kez tadıyordum ölümü ve ölümün tadı acıydı,çünkü doğmaktı ölüm,korkunç yenilikler karşısında duyulan dehşet ve ürküntüydü.