ŞAİRİN DÜŞÜ
Bir şair öldü tren garında
Sözcükler boynu bükük kaldı
Bir dal kırıldı gövdesinden çınarın
Koca çınar eksik kaldı
Kesik eser artık rüzgar
Mısralar yetimdir
Kâğıtlar boşluğu taşır
Kalem terkedilmiştir.
Sustu gecenin yıldızları
Ay bile yetim kaldı
Vatanıdır sözcüklerin
Şair öldü vatansız kaldı
Hareket etti tren
Ardında kara bir duman
El salladı küçük çocuk
Gülüşü yarım kaldı