Öyle doluyum ki durmadan taşıyorum. İnsan bazen gözyaşlarıyla içindeki yangını söndürür. Ateş diner ama ardından virane bir yurt kalır; her yer toz, her yer duman… Derin bir nefes aldıkça, içinde boğulduğun duygular küllenmiş hatıralar gibi havalanır ve yeniden yüzüne çarpar.
Bazı dönemlerde duygularımı o kadar yoğun yaşıyorum ki, bir süre sonra tamamen hissizleşiyorum. Hayata bomboş gözlerle bakıyor, temel ihtiyaçlarım olmasa varlığımdan bile şüphe eder hâle geliyorum.
