Chrli
@L00nathic
M̶a̶r̶t̶i̶n̶'i̶n̶ ̶k̶e̶n̶d̶i̶n̶e̶ ̶g̶ü̶v̶e̶n̶i̶ ̶t̶a̶m̶d̶ı̶ ̶a̶m̶a̶ ̶k̶e̶n̶d̶i̶n̶e̶ ̶y̶a̶l̶n̶ı̶z̶c̶a̶ ̶k̶e̶n̶d̶i̶s̶i̶ ̶g̶ü̶v̶e̶n̶ ̶d̶u̶y̶u̶y̶o̶r̶d̶u̶.̶
16.6Edebiyat
Kendini uzaklaştırıyorsun. Basit bahanelerin ardına sığınıyorsun, kendine kendini kanıtlamaya çalışıyorsun. Kendi yalanlarını kendine satıyor, büyütüyor, büyütüyorsun; öz çocuklarınmış gibi bakıyorsun onlara. Bedenine, zihnine kök salmalarına rahatça izin veriyorsun ve kendi yarattığın yalan ağacını yine kendin koruyorsun. Yeşile dokunulmaz, diyorsun, o kuru odun parçasını canın pahasına koruyorsun. Sen bile unutuyorsun başta o tohumu neden diktiğini, sonrasında neden suladığını. Kökleri kaburgalarını saran, sıkan, parçalamaya cüret eden bu ağacı neden hala büyüttüğünü bilmiyorsun ve yine de sorgulamıyorsun, yine devam ediyorsun sulamaya. En azından dikkat et, ağacın başka bahçelere girmesin, başkasının kalbini sarmasın zehirli kökleri.